می خواهم فراموشت کنم

اما چگونه...؟؟

چگونه فراموشت کنم تو را که از ضرابه هاى هرزه گى به قصر سپید عشق هدایتم کردى و عاشقى

بیقرار و

چگونه فراموشت کنم تو را که سالها در خیالم سایه ات را مى دیدم و طپش قلبت را حس مى کردم و

 به جستجوى

چگونه...؟

آمدنش شوری در من بوجود آورد وصف نشدنی

اما...

او می رود ، رفتنی که پر از دلهرۀ بازگشت است

او می رود با یک خداحافظی کوتاه

دلم شور می زند، برایش نگران بودم موقع رفتن

نمی دانم ، نمی دانم کی باز میگردد

چشم به راه او به جاده هستم

تا باز گردد باز گردد

او می رود و مرا تنها رها می کند

رفتنی که بازگشتش مبهم است

آخرین کلام تنها " مواظب خودت باش " بود

موقع رفتن حسی داشت

حسی غریب و همیشه آشنای انتظار

به یادش هستم و می مانم تا باز گردد

او می رود...

چه کسی می داند که چه هنگام باز می گردد...؟؟؟ 

و آن روز که چشمانم او را دید ، آن روز پنداشتم خوب و صبور وآرام و انسان خواهد بود .

اما به غلط ،افسوس نمی دانستم که احساسیست که باید بگذرد.

اما همان روزکه روح و احساس حقیر خود را در بند نگاه وشخصیتش احساس کردم دل وقلبم هم رفت و دیگر

برنگشت.

گر چه نداشتمش ولی وجود حقیر توان گریز از او نداشت .

آن روز ندانستم که با هم باشیم تنهایی ام ر ا پر نخواهد کرد و من تنها تر از دیروز ها خواهم بود.

ولی اینک خوب می دانم که هستم من اسیر ی در ،نگارنده ای در حبس ،نا امیدی گریان و بغض آلود و محروم ز هر بود ونبود خویش گشته ام و قلب

 پر احساسم خشکید و شکست .

قلبی که یخ زد ، دستانی که می لرزد ، چشمانی پر از اشک و گلویی پر از بغض در دست زمانه هدیه ی او خواهد بود .

افسوس!!!

چه ناعادلانه به عقب رفتم و واماندم .

کاش همان روز می دانستم ،

کاش میدانستم که نامردی در همگان است .

استثنایی وجود نخواهد داشت .

کاش می دانستم انچه فراوان است نامردی و نا عدلیست .

                                              ولی افسوس که ندانستم .

اگردبیر ریاضی بودم ثابت می کردم که چگونه شعاع نگاهت از مرکز قلبم می گذرد .

اگر دبیر شیمی بودم نام تو را در قلبم پخش می کردم تا با محبت محلول شود .

اگر دبیر دینی بودم می دانستم که بعد از خدا تو را می پرستم .

اگر دبیر ادبیات بودم با نام تو اشعار زندگیم را می سرودم .

اگر دبیر تاریخ بودم زمان آشناییمان را در گوش عالمیان می خواندم .

اگر دبیر جغرافی بودم میدانستم که خوش آب و هواترین منطقه آغوش گرم توست .

و اگر دبیر زبان بودم با زبان بی زبانی میگفتم :

کاش الان آغوش گرمت سر پناه خستگیم بود دو تا چشمات پر از اندوه، واسه دل شکستگیم بود

آرزوم اینه که دستام توی دستای تو باشه تنگی این دل عاشق با نوازش تو واشه

واسه چی خدا نخواسته من تو آغوش تو باشم قول میدم با داشتن تو هیچ غمی نداشته باشم

همه هستی قلبم تو دو حرف خلاصه میشه عشق تو، بودن با تو، دو نیاز زندگیشه

پرم از ترانه تو گر چه واژه ها حقیرن خوبه وقتی نیستی پیشم اونا دستمو می گیرن

راز عشق منو هیچ کس غیر مهتاب نمی دونه تنها شاهد واسه غصه، گریه و تنهاییم اونه

وای اگه من این نبودم کاش میشد پرنده باشم تا ازاین دور بودن از تو بتونم بلکه رها شم

یه پرنده شم شبونه ، بکشم پر به خیالت برسم به لونه ی تو، بگیرم سر زیربالت

زندگیم رنگ خدا بود، اگه تنها تو رو داشتم اگه می شد واسه گریه ، رو شونت سر می گذاشتم

و تو نیستی....