عشق مثل آدمی است که در لابه لای جنگل ،ناگهان صدایت می زند، با صدایی خوش و دل انگیز و تو محو این صدای دلپذیر و اهورایی می شوی .

طنین این صدا در دلت احساس خوشی هدیه ات می کند و تو دلت می خواهد صاحب صدا را پیدا کنی

و تو یک عمر در این جنگل دنبال صاحب صدا می گردی و پیدایش نمی کنی .

در آخرین لحظه چشمه ای می بینی ، خم می شوی و در آب تصویری می بینی ککه نام تو بر لبش نقش بسته .

ناگهان خودت را می شناسی

البته همیشه استثنا وجود داره و ما دخترا فکر میکنیم که طرف

 مقابلمون جز اون استثنا هاست که در بیشتر مواقع می فهمیم اشتباه فکر می کردیم

وقتی گریه کردم گفتند بچه ای

وقتی خندیدم گفتند دیوونه ای

حالا هم که عاشقم می گویند: گناهه

قلبم محکوم شد به شکستن ... غرورم محکوم شد به خرد شدن ...

احساسم محکوم شد به بازی گرفته شدن ... دلم محکوم شد به تیر خوردن ...

چشمانم محکوم شدند به باریدن ... خاطراتم محکوم شدند به فراموش شدن ...

و در میان تکه تکه های قلب تکه تکه ام

بگو از کجا آمده ای

که چنین بی قرار می درخشی؟

این همه آفتاب در نگاه تو چه می کند؟

بگو از کجا آمده ای؟

تا برای همیشه

چشم به آن سو بدوزم