گاهگاهی روی تک تک واژه های شعرم قدم می زنی

بی آنکه صدای پایت را بشنوم. شاید نگران خلوت تنهایی ام هستی... نیستی؟

همه سطرها بوی ترا گرفته اند.

... چه زود دلتنگت شده ام ...!

خیلی دلتنگت شدم...!

بگذار آنقدر از تو پر شوم که دیگر جایی برای خودم نماند

ایمان دارم که تو همان چیز بزرگ و عزیزی...! ....و من....

ای همراه بهترین روزهای زندگیم
نبودنت را باور نمی کنم
با اینکه می دانم محال ترین آرزوی من بوده ای

ای همسفر جاده تنهاییم
دیری است که به امید با تو یودن نفس می کشم
و به انتظار دیدار تو زنده ام
با اینکه بارها گفته ای دیگر برنمی گردی

ای هم درد با غصه هایم
هنوز هم شریک لحظه های غم و شادی من هستی
و من هنوز هم با کسی جز تو درددل نمی کنم
با اینکه می دانم در کنارم نیستی

ای هم دل با قلب شکسته ام
قلبم برای تو می تپد
و تنها تو می توانی مرهمی بر زخمهای کهنه اش باشی
با اینکه تو خودت قلبم را شکسته ای

ای هم آغوش شبهای بی کسی ام
هر شب یاد تو را در آغوش می کشم تا به خواب روم
و پلکهایم به امید دیدن تو در رویا سنگین می شوند
با اینکه تو آنقدر دوری که حتی در رویا هم نمی توانم به تو دست پیدا کنم

ای همزبان بی صداترین فریادهایم
حتی وقتی سکوت تنها حرفی است که برای گفتن دارم
عشق تو را با تمام وجود فریاد می کشم
با اینکه می دانم گوشهایت صدای بی صدای دردهایم را نمی شنوند

ولی تو هر چه بی اعتناتر باشی من عاشقتر می شوم
من هنوز به عهد روز اول دوستی پایبندم
من هنوز هم به اندازه روز اول دوستت دارم
شاید هم خیلی بیشتر...